וַיֹּ֨אמֶר אֲלֵיהֶ֜ם רַב־שָׁקֵ֗ה הַעַ֨ל אֲדֹנֶ֤יךָ וְאֵלֶ֙יךָ֙ שְׁלָחַ֣נִי אֲדֹנִ֔י לְדַבֵּ֖ר אֶת־הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֑לֶּה הֲלֹ֣א עַל־הָאֲנָשִׁ֗ים הַיֹּֽשְׁבִים֙ עַל־הַ֣חֹמָ֔ה לֶאֱכֹ֣ל אֶת חריהם [צוֹאָתָ֗ם] וְלִשְׁתּ֛וֹת אֶת־שיניהם [מימֵ֥י] [רַגְלֵיהֶ֖ם] עִמָּכֶֽם׃
Ngunit sinabi sa kanila ni Rabsaces: “Sa iyong panginoon lamang ba at sa iyo ako isinugo ng aking panginoon upang sabihin ang mga salitang ito? Hindi ba't isinugo rin ako sa mga taong nakaupo sa pader, na kakain ng sarili nilang dumi at iinom ng sarili nilang ihi kasama ninyo?”
Wala pa kaming makukuhang komentaryo para sa talatang ito sa ngayon. Pakisubukang muli mamaya.